Als er ooit een moment was om als Afrikaans land te schitteren op het WK, dan was het gisteravond tijdens de wedstrijd tussen Ghana en Uruguay. Maar de Ghanezen zagen hun kansen op een halve finale in rook opgaan na een handsbal van Suarez en een gemiste penalty van Asamoah Gyan.

Gyan, tot dan toe dé uitblinker bij de Black Stars, huilde tranen met tuiten na het verlies tegen de Uruguayanen. Hij was het immers die de allergrootste kans op de volgende ronde verprutste. Bij een stand van 1-1 aan het eind van de verlenging leek de partij uit te draaien op een strafschoppenreeks. Ghana bracht de bal in het 16-metergebied van Uruguay en was zo gevaarlijk, dat Luis Suarez de bal uit het doel bokste.

Daar liep Asamoah Gyan, de man die al twee penalties op dit WK verzilverde, met de bal naar de stip. Als hij had gescoord, zou de scheidsrechter onmiddellijk hebben afgefloten. Dan zouden de Ghanezen het allereerste Afrikaanse land ooit zijn die zouden zijn doorgedrongen tot de halve finale van het grootste voetbalbonanza ter wereld. Maar Gyan oogde ongeconcentreerd en schoot de bal keihard op de lat.

Direct erna was het tijd voor de strafschoppenserie. Uruguay miste één penalty, Ghana twee. De waardeloze pogingen van verdediger John Mensah en jongeling Dominic Adiyiah werden gemakkelijk gestopt door de keeper van Uruguay.

Lees verder →

Ghana is het Zuid-Korea van 2002. De Koreanen drongen door tot de halve finales en de hele wereld stond achter hen. De nieuwe underdog is Ghana, en ook nu hopen voetballiefhebbers op een mooie stunt.

Vanavond treden de Black Stars aan tegen het verrassend sterke Uruguay. Als er ooit een kans was om als eerste Afrikaanse land de laatste vier te bereiken, is het in de wedstrijd tegen de Zuid-Amerikanen. Uruguay is sterk, dat zeker. Maar de Ghanezen komen bijna iedere wedstrijd beter uit de bus.

Richard Kingson heeft zich ontpopt als een betrouwbare keeper, spits Asamoah Gyan deed in de wedstrijd tegen de Amerikanen alles goed, en ook middenvelder André Ayew laat zien waarom hij een zoon van zijn beroemde vader Abedi Pele is. Helaas voor Ghana mag Ayew wegens een schorsing vandaag niet meedoen.

Ook lijkt het erop dat de coach zal kunnen beschikken over Kevin-Prince Boateng, de man met Duits-Ghanese roots die zo weergaloos inschoot in de achtste finales tegen de VS. En ook verdediger John Mensah zou wellicht op het veld kunnen verschijnen. Beide spelers hadden last van blessures.

Lees verder →

In 2004 was er een Italiaanse priester nodig om de wedstrijdbal van het EK van ongeluk te ontdoen. Dit jaar is de klachtenregen over de officiële WK-bal tot epische proporties gegroeid. Professionele keepers zijn verworden tot grabbelaars. Zou Adidas dan toch een zeperd hebben gefabriceerd?

In 2004 wist men het zeker. De officiële wedstrijdbal van het Europees Kampioenschap Voetbal in Portugal, de “Roteiro”, was een verschrikkelijk ding. ‘Een gekke bal,’ zo oordeelde de Griekse middenvelder Vassilis Tsartas. ‘We hebben het in de groep besproken en iedereen is dezelfde mening toegedaan.’

De bal, wiens naam verwijst naar de dagboeken van ontdekkingsreiziger Vasco da Gama, was “een glibberig stuk zeep”, aldus de Italiaanse doelman Gianluigi Buffon. ‘Het is een door het toeval geleid projectiel dat alle kanten op stuit,’ zo verwoordde de toenmalige bondscoach Giovanni Trapattoni het ongenoegen van zijn keeper.

Om het onheil te bezweren nam de inmiddels viervoudig wereldkampioen Italië enkele liters wijwater uit het Vaticaan mee. De Roteiro werd voor aanvang van ieder duel besprenkeld met het heilige water.

Lees verder →

Het kan verkeren. Normaal gesproken zijn het de Afrikaanse landen die voor onrust zorgen op het WK. Nu het WK op Afrikaanse bodem wordt gehouden, zijn het juist de Europese ploegen waarbinnen de chaos regeert.

Vier jaar geleden stonden de kranten bol van de situatie binnen het Togolese nationale elftal. De Haviken, debuterend op het WK 2006 in Duitsland, waren vervallen tot een zooitje ongeregeld nadat sterspeler Emmanuel Adebayor achterstallige bonussen eiste van de voetbalbond. De bondscoach nam ontslag, maar zat later toch op de bank. Togo presteerde niets en verloor al haar groepswedstrijden. Typisch voor de Afrikaanse landen, zo zou je zeggen.

Inderdaad, sinds jaar en dag zijn het de Afrikaanse landenteams die uiteenvallen op grote toernooien zoals de Afrika Cup en het WK. In 1994 verviel de campagne van de Kameroense Ontembare Leeuwen in chaos, nadat enkele vooraanstaande voetballers hun voetbalbestuurders hadden beschuldigd van corruptie en het achterover drukken van de spelersbonussen. De Leeuwen verloren met 6-1 van de Russen en kwamen de groepsfase niet door.

Twintig jaar dáárvoor, in 1974, verloren de Zaïrese Luipaarden op het WK met maar liefst 9-0 van Joegoslavië. In het boek De Macht van de Bal van journalist Edwin Schoon vertelt de toenmalige sterspeler Mulamba Ndaye dat alle spelers 30.000 dollar aan startgeld zouden krijgen voor deelname aan het WK. Volgens Ndaye vertrok de sportminister spoorslags met een half miljoen dollar aan bonussen. De motivatie was verdwenen, de Luipaarden lagen al snel uit het toernooi.

Lees verder →

Wat dé wedstrijd van de groepsfase van het WK had moeten worden, eindigde in een deceptie. Niet alleen rolde Brazilië de Ivorianen met speels gemak op, de Olifanten misdroegen zich flink op het veld. Vooral de aanstellerij van Abdelkader Keita was beschamend.

Zonder al teveel moeite plaatste Brazilië zich na de 3-1 overwinning op Ivoorkust als tweede land voor de tweede ronde van het WK. Van tevoren werd de wedstrijd tussen de Kanaries en de Olifanten als de absolute kraker van de groepsfase bestempeld. De Afrikanen maakten het niet waar, vooral niet omdat de Ivorianen nauwelijks in het spel voorkwamen.

Al enkele jaren wordt het Ivoriaanse nationale elftal gezien als het beste Afrikaanse voetballand. Dit beeld komt voornamelijk voort uit het feit dat wij in Europa de meeste spelers van het elftal bij naam kennen. Yaya en Kolo Touré, Didier Drogba, Aruna Dindane, Salomon Kalou – zij spelen of speelden allemaal bij de grootste clubs in Europa. Vandaar dus de gedachte dat Ivoorkust een ijzersterk team is dat zich kan meten met de beste elftallen op aarde.

Vier jaar geleden deed Ivoorkust voor het eerst mee aan het WK. De Olifanten, wiens enige titel de Afrika Cup van 1992 is, kwamen ongelukkigerwijs terecht in de zogenaamde “Groep des Doods”. Ze verloren van Nederland en van Argentinië en lagen er dus al snel uit. Maar toen al dacht men dat de Ivorianen potten zouden gaan breken. In plaats daarvan waren het de solide Ghanezen die doordrongen tot de volgende ronde.

Lees verder →

Tijdens de wedstrijd tegen Griekenland op donderdag kreeg Sani Kaita de rode kaart. Daarmee leidde hij de ondergang van zijn land Nigeria in. Sindsdien ontving de Nigeriaan al zeker duizend doodsbedreigingen via de mail.

Het was een ongelooflijk domme actie van Kaita. In de 33ste minuut deelde hij, ogenschijnlijk zonder al teveel reden, een trap uit aan de Griek Vassilis Torosidis. De scheidsrechter aarzelde niet en gaf hem onmiddellijk rood. Nigeria stond op dat moment met 1-0 voor en leek op de mooie overwinning af te stevenen.

Daarna namen Grieken het heft in handen. Zij versloegen de Nigerianen uiteindelijk met 2-1.

In zekere zin dupeerde Kaita zijn land zodanig, dat het nauwelijks meer kans maakt op een plek in de volgende ronde. In Nigeria is begrijpelijkerwijs niet al te vriendelijk gereageerd op de daad van de voetballer.

Lees verder →

Kameroen staat bekend als een van de beste Afrikaanse voetballanden. Die titel hebben ze vooral te danken aan één succes: het bereiken van de kwartfinales op het WK van 1990. Sindsdien hebben de Ontembare Leeuwen niets meer gepresteerd op het WK. Hun status berust op folklore.

Wie Afrika en voetbal zegt, zegt Kameroen. Het Kameroen dat in 1990 wereldkampioen Argentinië versloeg. Het Kameroen dat in de achtste finales Colombia uitgeschakelde. Het Kameroen dat pas op het allerlaatste moment ten onder ging tegen de Engelsen in de kwartfinales. Het was het Kameroen van veteraan Roger Milla en zijn aanstekelijke danspasjes.

Maar die prestaties liggen ver achter ons. Kameroen deed dit jaar voor de zesde keer mee aan het WK Voetbal. Een record voor Afrikaanse teams. Maar wat schieten de Ontembare Leeuwen daarmee op? Sinds hun huzarenstukje op het WK 1990 bereikte Kameroen nimmer meer de tweede ronde op het WK.

In 1994 lagen de Leeuwen er in de groepsfase uit. Men repte over desorganisatie binnen de delegatie en over stakingen van spelers die bonussen eisten. De afstraffing tegen Rusland (6-1) staat nog vers in het geheugen gegrift. Het WK 1998? Twee keer gelijk gespeeld en van Italië verloren. En 2002? De Leeuwen eindigden met vier punten op de derde plaats. Wéér geen doorgang naar de knock-out fase. In 2006 deden ze geeneens mee.

Lees verder →